Tatil dönüşü ve yeni bir eğitim yılına başlama fikri, hem ebeveynler hem de çocuklar için karmaşık duyguları beraberinde getirir. Çocukların okula uyum süreci, zaman zaman zorlayıcı bir deneyime dönüşebilir. Bu noktada, çocukların iç dünyasını anlamak ve onlara pedagojik sınırlar içinde doğru desteği sunmak ebeveynler için atılacak en kritik adımdır. Okul Kaygısına Pedagojik Bir Bakış Yeni bir rutin, yeni arkadaşlar ve kurallar... Çocuklar bu değişimlere tepkilerini her zaman

Eylül ayının yaklaşmasıyla birlikte okul zillerinin çalmasına çok az bir zaman kaldı. Kimi aileler için bu yeni başlangıç tatlı bir heyecan taşırken, kimi ebeveynler için okul kapısındaki o zorlu vedalar şimdiden büyük bir strese dönüştü bile. Çocuğunuz sabahları okula gitmemek için direniyor, kapıda bacağınıza sıkıca sarılıp ağlıyor veya tamamen fiziksel (fakat tıbbi bir sebebi olmayan) karın ağrısı ve mide bulantıları mı yaşıyor? Yalnız değilsiniz; bu durum okula yeni başla

"Ne kadar söylesem de beni dinlemiyor", "Ödevin başında beş dakikadan fazla oturamıyor", "Eşyalarını sürekli bir yerlerde unutuyor..." Eğer bu cümleler size tanıdık geliyorsa, yalnız değilsiniz. Birçok ebeveyn, çocuklarının hareketliliğini veya odaklanma sorunlarını "yaramazlık, tembellik veya isteksizlik" olarak yorumlayıp hem kendilerini hem de çocuklarını yıpratan bir çatışma döngüsüne girebiliyor. Ancak bazen o masum gibi görünen "dinlememe" halinin altında, gelişimsel bi

Hepimizin başına en az bir kere gelmiştir: Kalabalık bir marketin ortasında, sırf o çikolatayı veya oyuncağı almadığınız için kendini yerlere atıp çığlık çığlığa ağlayan bir çocuk ve etrafta size "Ne biçim ebeveyn" der gibi bakan gözler... O an yer yarılsa da içine girsem diye düşünürken, bir yandan da sırf sussun diye o isteği yerine getirmemek için kendinizle büyük bir savaş verirsiniz. Peki, çocuklarımıza sınır koyarken bu krizleri yaşamaya mecbur muyuz? Çocuğunuzla aranız

Boşanma sonrasında yeni bir düzene alışmak sadece yetişkinler için değil, çocuklar için de oldukça karmaşık bir süreçtir. Özellikle hafta sonları veya belirlenen günlerde diğer ebeveynin evine gitme vakti geldiğinde yaşanan ağlama krizleri, kapıya tutunmalar veya "Gitmek istemiyorum!" isyanları pek çok ailenin ortak sorunudur. Peki, çocuğunuz gerçekten diğer ebeveyni sevmediği için mi gitmek istemiyor, yoksa bu tepkilerin altında yatan başka duygusal sebepler mi var? Çocuklar

Yetişkinler olarak canımız sıkıldığında, bir şeye öfkelendiğimizde veya kendimizi çaresiz hissettiğimizde bunu kelimelere dökeriz. Bir arkadaşımızla kahve içerken dertleşir, eşimize günümüzün ne kadar kötü geçtiğini anlatırız. Peki ya çocuklar? Gelişimsel olarak henüz iç dünyalarındaki o karmaşık fırtınaları kelimelere dökecek bilişsel olgunluğa sahip olmayan bir çocuk, derdini nasıl anlatır? Cevap çok basit ama bir o kadar da büyülüdür: Oyunla. Eğer çocuğunuzun son zamanlard

Eve yeni bir bebek gelme sürecinde ailelerin en çok yakındığı konulardan bir tanesi de kardeş kıskançlığıdır. Özellikle il çocuklar için eve yeni bir üyenin gelmesi kendi tahtlarının sarsılması anlamına gelir. Kardeşin odğumuyla birlikte anne babanın üzerinde olan tüm ilgi artık gelen kardeşe yönelir. Çocuk anne ve babasının sadece kendisine ait olmasını ister. Kardeşlerinin ise kendisi kadar önemli olmasını istememektedir. Kıskançlık evrensel bir duygu olup beklenilen ilgi,

LGS ve YKS gibi yoğun çalışma gerektiren sınav dönemleri hem hazırlık sürecindeki çocuklar hem de aileler için yüksek düzeyde stres yaratmaktadır. Ailelerin bu hassas dönemde sergilediği tutumlar, öğrencilerin kaygı seviyesini doğrudan belirler. Bu baskının sonucunda ortaya çıkan sınav kaygısı; gencin kendini sürekli bir değerlendirme altında hissetmesine, akademik performansının ve çalışma motivasyonunun ciddi şekilde düşmesine neden olur. Özellikle sınav anını yönetmede ve